Zekeriya Yıldız

Zekeriya Yıldız


Garip Bir Hal Aldın İnsanoğlu

24 Ocak 2021 - 13:10

İnsan ilişkileri o kadar garipleşti ki kimse aslında kastettiği şeyi söylemiyor, kimse net değil, her şeyin altında başka bir şey var, herkesin korkunç şeytani/taktiksel hareketleri var. Kişinin kendi çıkarları doğrultusunda bir şeyi elde etmek için gösterdiği sahte sevgi ya da tebessümler, RF sinyalleri gibi her yanımıza…
Telefonumuz kaybolur ya da evde unuturuz. Kim aradı, arayan oldu mu diye meraktan çatlar, unuttuğumuz veya kaybettiğimiz için kendimize hayıflanırız. Sanki vücudumdan bir parça eksilmiş gibi. Cüzdanımız düşer kahroluruz. Aklımızdan hiç çıkmaz. Mal canın yongası ya, canımızla eş tutarız ve hayat bize zindan olur...
İnsanlı kayboldu mu?
Bugün insanlarda gözlem yaptığımızda insanlarda bazı şeylerin yitip gittiğini ne yazık ki net bir şekilde  görüyoruz. Yani insanlar insanlık emmarelerini kaybettiklerine şahit oluyoruz…
Çok şey bilebilirsin ama hala sığ sularda yüzüyorsan derin insan olamamışsın… Şehir insanında çok da fazla oluyor bu insanlığı kaybetmek. Mesela bugünlerde çok sık duyar oluyorum: “Oğlum, duygularınla hareket etme.  Duygusal düşünmeyi bırak artık. Yahu sen ne kadar ince düşünür oldun. Tüm bu hareketlerinin sonucunda ne kazanabildin? İnsanlara kendini kullandırtma, sen onları kullan” o kadar çoğaldı ki bu cümleler.
Birçok insanın bu yönlendirmelerle birlikte nasıl robotlaştığını, nasıl bir robota dönüştüğüne şahit oluyorum. Yani “artık, çok para kazan, iyi mekanlarda yaşa…”
Aslında bu kafalar daha fazla depresyona giriyor. Emin olun birçoğu acayip duygular içinde zayıflama, psikolojik rahatlatma haplarıyla ve psikologlarıyla yaşıyorlar. İnanın…
Evet, ey insanoğlu çok garip bir haldesin...
Çocuğuna tablet alırsın da bir sarılıp öpmez, yatıp yuvarlanmazsın. Akşam olur sosyal medyaya dalarsın, ses duyurmak ne mümkün… 
Gökdelenler dikersin gökyüzüne de Arşın sahibini hatırlamazsın…
Her şey on yıllar içinde gelişti; bir baktık yok…
İş öyle bir yere geldi ki Tv’ leri dost,  kitapları düşman yaptık.
Yahu…  Biz nasıl bir bataklığa saplandık?..
Aile olma bilincimiz; evlilik programlarına kaldı, çocuklarımıza kavgayı miras bıraktık…
Kandık kandırıldık, Aldattık aldatıldık…
Bizi İnsan yapan değerlerimizi bir bir kaybettik…  
Hani o güzel renkli günler;  çocuk seslerinin süslediği sokaklar, akşam ezanıyla komşuların komşulara götürdüğü yemek kokuları…
Ne güzeldi gökyüzü. Yıldızlar ışıl ışıl…
Güller bir başka kokardı sanki, yağmurda toprak…
Kayboldu en güzel değerlerimiz; Sıcacık ekmek gibi selamlar, yağmur kokusu gibi huzur veren O insanlarımız nerde?..
“Pandemi felaketi aklımızı başımıza getirir, pandemi sonrası hiç bir şey bugünkü gibi olmayacak inşallah” diyenlerdenim.
Selam ve dua ile…